Yapay zeka hangi içerikleri öğrenebilir ve bu öğrenmenin telif hukuku bakımından sınırları nerede çizilmelidir? Üretken yapay zeka sistemlerinin geliştirilmesi ve eğitilmesi için çok büyük miktarda veriden yararlanılması, eser sahiplerinin hakları ile bilimsel araştırma ve teknolojik gelişmenin ihtiyaçları arasındaki dengeyi günümüz telif hukukunun temel sorunlarından biri haline getirmiştir.

Bu kitap, söz konusu tartışmayı metin ve veri madenciliği (TDM) ile yapay zeka eğitimi arasındaki ilişki üzerinden incelemekte; telif hakkıyla korunan eserlerin veri toplama, analiz ve model eğitimi süreçlerinde hangi şartlarla kullanılabileceğini ve eğitilmiş modeller ile bunların çıktılarının hangi durumlarda telif hukuku bakımından sorun doğurabileceğini ele almaktadır. Avrupa Birliği ve Alman hukukundaki düzenlemeler, öğretideki görüşler ve güncel yargı kararları ışığında TDM istisnalarının kapsamı ve yapay zeka eğitimine uygulanabilirliği değerlendirilmekte; Türk hukukunda ise mevcut Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu hükümlerinin bu yeni kullanım biçimleri karşısındaki yeterliliği incelenmektedir.

Çalışma, yabancı hukuk modellerinden birini doğrudan aktarmak yerine, yapay zeka teknolojilerinin gelişmesi ile eser sahiplerinin hakları, yaratıcı faaliyetin ekonomik koşulları ve yeni eserlerin meydana getirilmesi arasındaki dengeyi gözeten, kapsamı, sınırları ve uygulanma şartları açık ve teknolojik gelişmelere uyum sağlayabilecek bir telif hukuku düzenlemesinin Türk hukukunda nasıl düzenlenebileceğine ilişkin alternatifler ortaya koymaktadır.