Bu çalışma, ceza muhakemesi hukukunda uzun yıllardır tartışma konusu olan mağdur beyanının ispat kuvveti üzerine hazırlanmıştır. Bilindiği üzere ceza muhakemesi hukukumuzda serbest delil ve serbest değerlendirme sistemleri benimsenmiş olup, hukuka uygun her türlü delil ile ispat mümkündür. Bu bağlamda maddi gerçeğe ulaşmak hususunda en sık başvurulan delillerden biri ise mağdur beyanıdır. Ancak mağdurun tarafsızlığı konusundaki tartışmalar nedeniyle bu delile, temkinli yaklaşılması gerektiği öğretide savunulmuştur. Bu tartışmalar bilhassa mağdur beyanının, tek delil olduğu vakıalarda artmaktadır. Özellikle ispatı zor olup delil elde etme güçlüğü yaşanan, görgü tanığının ve maddi delilin olmadığı bazı suçlarda, birbirine taban tabana zıt mağdur ve sanık beyanları söz konusu olmaktadır. Bu hallerde hangi beyana üstünlük tanınacağı, mağdur beyanına üstünlük tanınacaksa şayet bu durumun hangi gerekçelere dayandırılacağı soruları akla gelecektir. Çalışmanın asıl ve esaslı kısmını, cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda mağdur beyanının ispat kuvveti konusundaki tartışmalar oluşturmaktadır.

Çalışmada, bahsi geçen bu suçlarda delil elde etmenin güç olduğundan, bu suçlara ekseriyetle mağdur dışında tanığın olmamasından ve maddi gerçeğe ulaşmak için mağdur beyanının kilit öneme sahip olduğundan bahsedilmiştir. Son olarak çalışmamızda incelenen hususlar, ilgili doktriner görüşler ve yine yargı uygulaması ekseninde ayrıntıları ele alınmaya çalışılmıştır. Bilhassa tartışmalı olan hususlara naçizane kanaatlerimiz çerçevesinde değinilmeye gayret edilmiştir.