Çalışmamızın temelini oluşturan mesafeli sözleşmeler, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK) m. 48 hükmünün yanı sıra Mesafeli Sözleşmeler Yönetmeliği (MSY) kapsamında detaylı olarak düzenlenmiştir. Bu sözleşmeler, tüketiciler tarafından çok vakit harcanmadan ve birden fazla seçenek arasından sağladığı seçim kolaylığı nedeniyle sıkça tercih edilmektedir. Özellikle Covid-19 süreci ile hayatımızın önemli bir parçası haline gelen mesafeli sözleşmelerin farklı uzaktan iletişim araçları ile kurulması mümkündür. Bunlar arasında sıkça kullanılan ve çalışmamız itibariyle üzerinde durulması gereken uzaktan iletişim aracı ise internettir.

Teknolojinin gelişmesine paralel olarak internet kullanımı artmış ve bu sayede tüketicilerin alışveriş alışkanlıkları da değişime uğramıştır. Tüketiciler, satıcı/sağlayıcının işyerine gitmeden internet üzerinden sözleşmeler kurmaya başlamıştır. İnternet üzerinden artan alışveriş talebiyle birlikte uzaktan pazarlama sistemi kuran birçok girişimci faaliyetlerini bu alanda yürütmeye başlamıştır. Bu sayede tüketici ile satıcı/sağlayıcıyı bir araya getirmek suretiyle aracılık eden platformlar sistem içerisinde önem kazanmıştır. Dolayısıyla internet üzerinden kurulan mesafeli sözleşmelere aracılık edenlerin hukuki sorumluluğunun ele alınması gerekliliği doğmuştur.

Bu nedenle söz konusu çalışmada internet ortamında kurulan mesafeli sözleşmeler özelinde aracı hizmet sağlayıcının, tüketiciye karşı hukuki sorumluluğu incelenmiştir. Bu inceleme 1/10/2022 tarihinde yürürlüğe giren ve TKHK m. 48(5) hükmünde değişiklikler ortaya koyan 7392 sayılı Kanunun 7. maddesinin yanı sıra diğer hukuki nedenler dikkate alınarak gerçekleştirilmiştir.