Bazı binalar yalnızca insanların yaşadığı yerler değildir… Bazıları sırlar saklar.

Kırmızı Binada Bir Katil Var, ilk bakışta sıradan görünen bir apartmanın içinde yavaş yavaş büyüyen görünmez bir karanlığın hikâyesi. Kapıları her gün açılıp kapanan, koridorlarında gündelik hayatın sıradan sesleri dolaşan bir binanın içinde, insanların birbirlerini ne kadar az tanıdığını anlatan bir hikâye… Çünkü çoğu zaman en büyük korkular, hiç yabancı olmayan yüzlerin arkasında saklanır.

Bu romanı yazarken yalnızca bir cinayetin peşinden gitmek istemedim. İnsan zihninin karanlık tarafını, görünmeden büyüyen saplantıları, sıradan alışkanlıkların nasıl ölümcül ayrıntılara dönüşebileceğini anlatmak istedim. Her karakterin kendi sessizliğini, kendi yalnızlığını ve kendi korkusunu taşıdığı bir dünyanın içinde; bir insanın başka bir zihnin karanlığına nasıl kapılabileceğini göstermeye çalıştım.

Roman boyunca göreceğiniz cinayet yöntemleri yalnızca polisiye bir merak unsuru değil; aynı zamanda insan davranışlarının, rutinlerin ve psikolojik kırılmaların nasıl ölümcül biçimde kullanılabileceğinin bir yansıması. Çünkü bazen bir insanı öldüren şey doğrudan zehir değildir. Bir alışkanlık, bir korku, küçük bir zaaf ya da fark edilmeyen bir ayrıntı da aynı derecede ölümcül olabilir.

Kırmızı Binada Bir Katil Var aynı zamanda yazmakla gerçeklik arasındaki ince çizgi üzerine bir roman. Yazılan bir düşünce ne zaman yalnızca kurgu olmaktan çıkar? Bir hikâye karanlık bir zihnin eline geçtiğinde neye dönüşür? Ve bir yazar, kendi yarattığı karanlıktan ne kadar sorumludur?

Bu sorular roman boyunca benim de zihnimde dolaştı.

Sayfalar ilerledikçe siz de o binanın koridorlarında dolaşacak, kapıların ardındaki sessizlikleri dinleyecek, kimi zaman kendi sezgilerinizden bile şüphe edeceksiniz. Çünkü bazı ölümler bağırarak gelmez.

Sessizce yerleşirler… Ve çoğu zaman ilk çöküş gerçekten de zihinde başlar.