Öldürme suçlarında uygulamada en büyük sorun, manevi unsurun belirlenmesidir. Failin kastı veya taksiri var mıdır? Olası kasıt veya bilinçli taksir söz konusu mudur? Bunlardaki sorun, failin neyi bilip neyi istediğini belirlemektir. Bilme ve isteme, iç dünyaya ilişkindir. Bu nedenle de Yargıtay, iç dünyaya ilişkin bilgilerin ancak dışa yansıyan hareketlerden belirleneceğini söylemektedir. O halde kastın hem objektif hem de subjektif yönü vardır. Çünkü, gerçekten failin neyi öngörüp neyi istediğini ancak fail bilebilir. Belki bazı durumlarda, fail dahi bilemez. Nihayetinde insan eylemi, belli bir amacı gerçekleştirmeye matuftur. Yani fail ya mağduru öldürmek amacıyla ya da yaralamak amacıyla hareket etmiştir. Her ne kadar amaç kasttan bağımsız olsa da genel kastın içinde doğal olarak yer alır. Saik, faili suça iten neden olup kastın kapsamında olmasa da amaç her eylemde mevcuttur. Buna göre dosyada sorulması gereken soru şudur: Sanık öldürmek amacıyla mı hareket etti yoksa yaralamak/zarar vermek amacıyla mı? Bu soruya akıl, mantık ve deneyim bilgisine göre yanıt verilecektir. Makul şüphe varsa sanığın amacının yaralama olduğu varsayılacaktır.

Kitabın ilk kısmında kastın belirlenmesine yer verildikten sonra, ikinci kısımda ise tahrik kurumuna değinilmiştir. Zira öldürme suçlarında tartışılan diğer mesele haksız tahriktir. Çoğu dosyada failin kastı ve tahrikin var olup olmadığının belirlenmesi ana konulardır. Bu yönüyle dosyada haksız tahrikin var olup olmadığının yanı sıra, tahrikin derecesi ve yapılması gerekli indirim oranı da önem kazanmaktadır. Yargıtay, TCK m.3 bağlamında haksız tahrikte indirim oranının hatalı uygulanmasını bozma nedeni kabul etmektedir.