Tarihin en erken dönemlerinden itibaren insanlar, bir uyuşmazlık durumunda haklılıklarını ortaya koymak amacıyla kendi iddialarını destekleyen bir tanık göstererek etrafındaki kişileri ikna etmeye çalışmışlardır. Kendini haklı gösterme ve karşı tarafı ikna etme içgüdüsü, yazının ve okuryazarlığın yaygınlaşmasıyla birlikte işlemlerin yazılı olarak belgelendirilmesi biçimine dönüşmüştür. Bir kişinin terekesinde hak sahibi olduğunu iddia eden ve terekede yer alan unsurlar üzerinde tasarrufta bulunmak isteyen kişiler de bu sıfatlarını ispat etmek amacıyla bir belgeye ihtiyaç duymuşlardır. Günümüzde modern hukuk sistemleri, mirasçıların yetkili makamlardan mirasçılık sıfatlarını gösteren bir belge talep edebilmelerine olanak tanımaktadır. Mirasçılık belgesi, miras hukukunun temel konularından birisi olup, uygulamada mahkemelerin iş yükünün önemli bir bölümünü oluşturmaktadır. Belki de bu sebeple, Avrupa Birliği Miras Hukuku Tüzüğü'nün bir bölümü Avrupa Mirasçılık Belgesi'ne hasredilmiştir. Mirasçılık belgesi, Avrupa Birliği Miras Hukuku Tüzüğü'nde 12 maddede ve Alman Medenî Kanunu'nda 9 maddede düzenlenmesine rağmen, Türk/İsviçre hukukunda tek bir maddede düzenlenmiştir. Uygulamada oldukça önem taşıyan bir kurumun tek bir maddede düzenlenmesi, ortaya çıkan uyuşmazlıkların yargı içtihatlarıyla çözülmeye çalışılmasına sebebiyet vermiştir.

Bu eserde, mirasçılık belgesinden kaynaklanan veya kaynaklanması muhtemel uyuşmazlıklara pozitif hukuk çerçevesinde az da olsa ışık tutmak ve olması gereken hukuk bakımından, çeşitli önerilerde bulunmak amaçlanmıştır.