Finansal kiralama sözleşmeleri, işletmelerdeki sürdürülebilirliğin sağlanması amacıyla duyulan finansman ihtiyacının giderilmesi için ülkemiz ve dünyada sıklıkla başvurulan bir yöntemdir. Konkordato ise, borçlarını ödeyemeyen veya ödeyememe tehlikesi altında bulunan bir borçlunun muhtemel bir iflastan kurtulmak ve borçlarını ödeyebilmek adına alacaklıları ile anlaştığı, bu kapsamda da borçlarını çeşitli şekillerde yapılandırdığı bir icra ve iflas hukuku müessesesidir. Konkordato her ne kadar İcra ve İflas Kanunu'nun 285 ila 309/1. maddeleri arasında ayrıntılı biçimde düzenlenmiş olsa da bu hükümler arasında, finansal kiralama sözleşmesine konu malın iadesinin ertelenmesini düzenleyen İİK m. 307 hükmü dışında, finansal kiralama sözleşmelerine özgü bir düzenlemeye yer verilmemiştir. Bu durum, konkordato sürecinde finansal kiralama sözleşmelerinin hukuki akıbetinin ve tarafların hak ve yükümlülüklerinin hangi hükümlere göre belirleneceği sorununu beraberinde getirmektedir.

Bu çalışmada, konkordato sürecinde finansal kiralama sözleşmelerinin akıbeti; sözleşmenin tarafları, sözleşmeye konu malın durumu ve konkordatonun farklı aşamaları dikkate alınarak incelenmektedir. Bu kapsamda, mevcut yasal düzenlemeler ve öğretideki görüşler ile yargı kararları değerlendirilmekte; uygulamada ortaya çıkan sorunlara ilişkin çözüm önerileri sunulmaktadır.