Sınırların sadece insanları ayırabildiği, teknolojinin, bilginin ve sermayenin siyasi sınırlara bağlı olmaksızın serbestçe dolaşabildiği günümüz dünyasında, teknolojiden bihaber yaşamak neredeyse imkansızdır. Hayatımızın her köşesine sinen teknoloji, bireyden topluma sosyal yapıyı bir bütün olarak etkilemenin ötesinde şekillendirme gücüne erişmiştir.

Bu süreci sadece izlemekle yetinen toplumlar hızla, teknolojinin sadece "tüketicisi" haline gelirler ki bu da seçenekler içerisinde en tehlikeli olandır. İdeal olan; teknolojiyi üretmek ve üretilen teknolojiyi koşullara uygun şekilde yönetmektir. Bağımsız teknoloji üretimi, iktisadi açıdan bağımsız ülkelerin atabildiği bir adım olmakla birlikte bu yürüyüşün uzun ömürlü olmasının kritik anahtarlarından biri halini almıştır. Çünkü ancak teknolojiyi üretebilen kuralları koyabilecek, oyunu şekillendirebilecek, rakiplerinin gündemini kendisine bağımlı kılabilecek hatta piyasa jargonuyla bu rakipleri en sadık müşterisine dönüştürebilecektir.
Elbette teknoloji üretimi her örgütün temel faaliyet alanları arasında yer almamaktadır; fakat ekonomik ve toplumsal taksonomideki yeri ne olursa olsun her örgüt, yürüttüğü hizmet ve üretim süreçlerinde teknolojiyi yönetmek zorundadır. Burada kastedilen, üretim ve hizmet süreçlerine en uygun teknolojiyi seçmek ve işlerliğini korumaktır. Unutulmamalıdır ki en pahalı, en yeni ve en karmaşık teknolojiye sahip olmak, teknolojinin gerektiği gibi yönetildiği anlamına gelmemektedir.

Benzer şekilde sağlık kurumlarının pek çoğunun gerek kapasiteleri gerek altyapıları gerekse görev tanımları sebebiyle yeni teknoloji üretmek gibi bir rolü olamayabilir; ama tüm sağlık kurumları sunduğu hizmet yapısına en uygun teknoloji seçme, yatırım yapma, takip etme ve kullanma yükümlülüklerini taşır. Bu yükümlülüğün altından kalkılması, sağlık kurumlarında teknoloji yönetimi konusundaki yönetim, beceri ve farkındalık kapasitesiyle doğrudan bağıntılıdır.