Medeni usul hukuku, taraflar arasındaki ihtilafların çözümünde delil sisteminin belirleyici rol oynadığı bir alan olarak öne çıkmaktadır. Bu bağlamda tanık beyanları davanın seyrini etkileyen önemli bir delil türü olarak kabul edilmektedir. Goethe'nin "İki tanığın ağzından gerçek her yönüyle ortaya çıkar"1 sözü de tanıklığın hukuki süreçlerdeki önemini ve tanık ifadelerinin nasıl değerlendirildiğini düşündürten anlamlı bir ifadedir. Bu söz, tanıkların ifadelerinin birbirini doğrulaması durumunda elde edilen bilginin daha sağlam bir temele oturduğunu vurgular. Dolayısıyla tanıkların dava sürecinde sundukları beyanlar mahkemelerin doğru ve adil karar vermesinde kritik bir öneme sahiptir. Ancak tanıklığın getirdiği avantajların yanı sıra tanık ifadelerinin güvenilirliği ve geçerliliği gibi konular da hukuki tartışmalara yol açmaktadır. Bu bağlamda tanıkların mahkeme sürecindeki rolleri, hangi kriterlere göre seçileceği, ifadelerinin nasıl alınması ve değerlendirilmesi gerektiği üzerine detaylı bir inceleme gerekmektedir.

Çalışmamız, medeni usul hukukunda kritik bir yer tutan tanık delilinin kapsamlı bir incelemesini amaçlamaktadır. Bu çalışmanın temel hedefi, tanık kavramının çok boyutlu yapısını, işlevini ve uygulama alanlarını detaylı bir biçimde ortaya koymak ve tanık deliline ilişkin tartışmalı noktalar üzerine çözüm önerileri geliştirmektir. Böylece hukuki süreçlerde karşılaşılan sorunların aşılması ve tanık delilinin etkin bir şekilde kullanılmasına zemin hazırlaması beklenmektedir. Literatürde tanık deliline ilişkin münferit çalışmalar bulunmasına rağmen güncel yasal düzenlemeleri esas alan bütüncül bir incelemenin mevcut olmadığı görülmektedir. Bu bağlamda çalışmamız özellikle tanıkların dinlenilmesi, beyanlarının geçerliliği, güvenilirliği ve mahkeme süreçlerindeki rolü hakkında yapılan son değişikliklerin ışığında tartışmalı noktaların belirlenmesini hedeflemektedir.