Değerli Okurlar,

CHD'nin yeni bir sayısında daha sizlerle birlikte olmanın mutluluğu ve heyecanını yaşıyoruz. Bu sayımızda da yine birbirinden yetkin bilimsel çalışmaları sizlerle buluşturuyoruz. Bu vesileyle öncelikle değerli görüşlerini CHD aracılığıyla tartışmaya açma tercihinde bulunan yazarlarımıza içtenlikle teşekkür ediyoruz. Aynı şekilde bu bilimsel çalışmaları titizlikle değerlendiren ve on yılı aşkın süredir CHD'nin muhafaza ettiği yayıncılık çizgisinin en önemli güvenceleri olarak gördüğümüz kıymetli hakem hocalarımıza da şükranlarımızı sunuyoruz.

Türkiye'nin ceza hukuku gündemi her zaman olduğu gibi yine çok hareketli ve tartışmalarla dolu bir şekilde şekillenmektedir. Bu tartışmalar son dönemde yoğunlukla ceza hukuku ile hukuk devleti ilkesi arasındaki ilişkiye odaklanmaktadır. Biz bu ilişkinin gerekliliğinin ötesinde zorunluluğunu CHD'nin her bir satırına yansıtmaya, bu prensip çerçevesinde yayın hayatımıza devam etmeye çalışıyoruz. Zira bize göre hukuk devleti ilkesinin temelleri Aydınlanma dönemi liberal anayasacılık hareketine dayanmaktadır. Liberal anayasacılık hareketine kimliğini kazandıran başlıca unsurlar ise sınırlandırılmış devlet anlayışı, kuvvetler ayrılığı ilkesi, temel hak ve özgürlüklerin anayasal güvence altına alınması ve anayasanın bağlayıcılığı, hukukun üstünlüğü, tarafsız ve bağımsız yargı ve nihayet kanunilik ilkesidir. Dikkat edilecek olursa hukuk devleti ilkesine ruhunu kazandıran bu başlıca unsurların somutlaştığı yegâne alan ceza hukukudur. Bu açıdan bir devletin hukuk devleti olup olmadığının turnusol kağıdı o devletin nasıl bir ceza hukukuna sahip olduğudur.

Bugün gerek ulusal gerekse uluslararası ceza hukuku gelişmeleri bir bütün olarak değerlendirildiğinde Aydınlanma mücadelesinin hukuk devleti kazanımlarından oldukça uzaklaşıldığı, ceza hukukunda hukuk devleti ilkesinin ziyadesiyle aşındırıldığı rahatlıkla görülmektedir. Siyasal saiklerle devletin cezalandırma yetkisinin araçsallaşması, cezalandırma yetkisinin kullanılması bakımından keyfiliğin önüne geçilememesi, ceza hukukuna dair anayasal güvencelerin ve yargı kararlarının anlamını yitirmesi ve araçsallaşan ceza hukukunda kanunilik ilkesinin maddi bir özgürlük güvencesi olmaktan çıkarılıp biçimsel bir "icraat kalkanı" halini alması hukuk devleti ilkesine bağlı olan yani hukuk devletinin ceza hukukundan kopma derecesinde uzaklaşıldığını göstermektedir. Bu aşamada yapılacak en önemli şey Aydınlanma döneminin eleştirel ve mücadeleci ruhuyla bugünün ceza hukuku düşüncesini yeniden inşa etmeye çalışmaktır. CHD'nin bu uğurdaki mücadelesi aralıksız ve kararlılıkla devam edecektir.

Bu duygu ve düşüncelerle hepinize iyi okumalar diliyor, bir sonraki sayımızda yeniden sizlerle buluşmayı umuyoruz.