Tabîi hukuk nazariyesi, düşünce tarihinin başlangıcından 19. yüzyıla kadar hukuk felsefesinin bir bölümü olarak kabul edilmiş, 19. yüzyıldan sonra ise bağımsız bir disiplin niteliğini alarak felsefeden ayrı bir alan olarak gelişmiştir. Daha sonra tabîi hukukun bağımsız bir disiplini haline gelerek, doğumu ve süresi açısından ezelî ve ebedî bir fikir akımı olarak kabul edilmiştir.

Tabîi hukuk, insanı odak noktası olarak kabul edip, dünyanın her yanında, her zaman, aynı durumdaki bireylere ayrım yapılmaksızın aynı kuralların eşitlikle uygulanması gerektiği görüşündedir. Hukukun ve özellikle tabîi hukukun ödevi ve amacı; toplum bireylerinin özgür, eşit, mutlu, güvenlikli, esenlikli, adâletli, insanlar arasında kardeşlik duygusunu yaratan bir barış ortamını kurmaktır. Mevcut (pozitif) hukuk ise bu sonuçları sağlayamayan, âdil ve tatmin edici olmayan sonuçlar doğurabilir. Bu nedenle mevcut yasaların değiştirilerek, doğal yasalara (tabîi hukuka) uygun hale getirilmesi gerekir.