6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun haksız fiillere ilişkin normatif düzenlemeleri olan 49-76.maddeleri arasındaki hükümleri, gerek sorumluluk hukukunun gerek tazminat hukukunun esaslarıdır. Özellikle TBK m.76'nın davaların uzun sürmesi nedeniyle genişletilerek uygulanması gerekmektedir.

Sorumluluk süjelerinin değişikliği, zorunlu olarak bazı kanunlarında uygulamada yer alması kaçınılmazdır. Bu bağlamda; 4857 sayılı İş Kanunu, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu sayılabilir. Sorumluluk ilkeleri bilinmeden doğrudan tazminat hesaplarına girilmesi doğru olmayacağı için kitabımızda sorumluluk ilkelerine genişçe yer verilmiştir. İş kazaları, meslek hastalığı, destekten yoksun kalma tazminatına yer verildikten sonra, trafik kazaları ve trafik iş kazalarından doğan tazminat hesaplamalarına değinilmiştir. İdarenin hizmet kusuru, kusursuz sorumluluk ve risk ilkesine dayanan tam yargı davalarında, bedensel zarar ve ölüm olaylarına yönelik hesaplamaların, farklılıkları da göz önüne alınarak, önemine dikkat çekilmiştir. Manevi zararın doğumu ve giderimini de maddi tazminatın yanında tamamlayıcı bir öge olarak ele alarak, hukuki bütünlük sağlanmaya çalışılmıştır.

Tüm bu konularda iş göremezlik oranlarının ve kusurun belirlenmesine özel önem verilmiştir. Aksi halde, birbirini takip eden raporlarla, dava uzamakta, zarar görenin zararının tatmin edilmesi gecikmektedir. Yüksek mahkemelerin verdikleri kararlar belirleyici oldukları için bu konuda en son kararlarına yer verdiysek de önceki dönemlere ait muhteşem kararlara değinmemenin haksızlık olacağı kanaatine vardık. Tüm bunlar yapılırken Türk doktrini yanında yabancı doktrine de yer verilmiştir. Bir yazar olarak özellikle usuli kazanılmış hak kavramının uygulamada aşırı genişletilmesine eleştiri getirilmiştir.