Tahkim yargılamasının temel ayırt edici özelliği olan esneklik ve taraf özerkliği, uyuşmazlıkların taraf iradeleri çerçevesinde hızlı ve etkili biçimde çözülmesine imkân tanır. Ancak taraflara tanınan bu geniş hareket alanı, usûl hukukunun temel ilkeleriyle karşılaştığında bazı sorunları gündeme getirir. Bu sorunlardan biri, vakıaların hangi aşamada ileri sürülebileceği ve geç ileri sürülen vakıaların yargılamaya dâhil edilip edilmeyeceğine ilişkin hakemlerin hangi ölçütleri esas alacağıdır. Vakıaların ileri sürülme zamanı, yalnızca iddia ve savunmanın sınırlarını belirleyen teknik bir mesele değil; aynı zamanda hukukî dinlenilme hakkı, taraf eşitliği ve usûl ekonomisi ilkeleriyle yakından bağlantılı bir husustur.

Çalışmada, söz konusu çok boyutlu sorun sistematik biçimde ele alınmıştır. Bu çerçevede, lex arbitri ve uygulanacak usûl kuralları dikkate alınarak hakemlerin takdir yetkisinin sınırları incelenmiş; sonradan ileri sürülen vakıaların kabul edilebilirliğine ilişkin somut ve objektif ölçütler ortaya konulmuştur. Bu yolla tarafların usûlî güvencelerini korurken yargılamanın etkinliğini de gözeten, hakemler ve denetim makamı olan mahkemeler için öngörülebilir ve dengeli bir uygulama modeli geliştirilmesi amaçlanmıştır.