Her dö­nem­de öne­mi­ni ko­ru­yan bir ko­nu olan “iş­ye­ri­nin dev­ri”, 4857 sa­yı­lı Ka­nu­nun yü­rür­lü­ğe gir­me­si ile AB mev­zu­atı­na pa­ra­lel bir dü­zen­le­me­ye ko­nu ol­muş­tur. Ko­nu çe­şit­li yön­le­riy­le dü­zen­le­nir­ken, uy­gu­la­ma zor­luk­la­rı AB üye­si ül­ke­le­rin iç hu­kuk­la­rın­da ve bir­lik dü­ze­yin­de tar­tış­ma­la­rı be­ra­be­rin­de ge­tir­miş, yo­rum fark­lı­lık­la­rı Ada­let Di­va­nı Ka­rar­la­rıy­la gi­de­ril­me­ye ça­lı­şıl­mış­tır.

Mev­cut ça­lış­ma­da, ko­nu teo­rik esas­la­rı ile ele alı­na­rak müm­kün ol­du­ğun­ca, uy­gu­la­ma­da çı­ka­bi­le­cek so­run­lar ir­de­len­me­ye ça­lı­şıl­mış­tır. Bu çer­çe­ve­de yay­gın bir iç­ti­hat bu­lun­ma­yan de­vir kav­ra­mı in­ce­le­ne­rek, de­vir­de ta­raf­la­rın fe­sih hak­kı­na iliş­kin esas­la­rın sap­tan­ma­sı amaç­lan­mış­tır.