Suç örgütleri ve örgütlü suçluluk, çağdaş ceza hukukunun en tartışmalı ve en problemli alanlarından birini oluşturmaktadır. Özellikle suç örgütü yöneticilerinin, örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenen suçlardan hangi esaslara göre sorumlu tutulacağı meselesi; iştirak hükümleri, faillik teorileri ve ceza sorumluluğunun şahsiliği ilkesi bakımından doktrin ve uygulamada önemli tartışmalara yol açmaktadır. Bu bakımdan çalışma, suç örgütlerine ilişkin düzenlemelerin yanı sıra Ceza Hukuku Genel Hükümler alanındaki konuların da incelenmesini ve bu alana da hakimiyeti gerektirmektedir.

Çalışmada Türk Ceza Kanunu'nun 220. maddesinin beşinci fıkrasında yer alan hükmün hukuki niteliği ve kapsamı ise tartışmaların merkezinde yer almaktadır. Eser, bu güç ve çok boyutlu problemi sistematik ve derinlikli bir biçimde ele alan kapsamlı bir araştırmanın ürünüdür. Yazar, çalışmasında öncelikle suç örgütü kavramını, örgütlü suçluluğun özelliklerini ve mukayeseli hukuktaki yaklaşımları ayrıntılı biçimde incelemiş; devamında suç örgütlerinin yapısal unsurlarını ve örgüt yöneticilerinin konumunu titizlikle ortaya koymuştur.

Eserin doktrine esas katkısı ise örgüt yöneticilerinin örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenen suçlardan sorumluluğunu iştirak hükümleri ile Alman öğretisinde geliştirilen "organize hakimiyet mekanizmalarına dayalı dolaylı faillik" teorisi ışığında ayrıntılı biçimde değerlendirilmesinde ortaya çıkmaktadır.

Çalışmada yalnızca öğretideki görüşler aktarılmakla yetinilmemiş; Yargıtay kararları, mukayeseli hukuk verileri ve uygulamadaki sorunlar birlikte ele alınarak teori ile uygulama arasındaki uyumsuzluklar isabetli biçimde ortaya konulmuştur. Yazarın, mevcut düzenlemenin ceza sorumluluğunun şahsiliği ve kusura dayalı sorumluluk ilkeleri bakımından doğurduğu sorunlara ilişkin eleştirel değerlendirmeleri ve çözüm önerileri, eserin Türk doktrinine özgün katkıları arasında yer almaktadır.