Tarihsel değişim sürecinin kırılma anlarından birini ifade eden ulus egemenliği ilkesi, temsilî sistemin demokratikleşmesi yönünde bir dönüşüm geçirmesine yol açmıştır.

Bu çalışma, yönetim aygıtının yeni ve farklı kurumsal yapılanışının temel unsurunu oluşturan yasama erkinin modern devlet örgütlenmesindeki konumlanışı bağlamında kural koyma faaliyetini ele almaktadır.

Dünya üzerinde yer ve zaman itibarıyla yaygın olduğu kadar derin bir geçmişe ve uygulama deneyimine sahip olan yasama erkinin, Türkiye coğrafyası bakımından gelişim süreci de azımsanmayacak bir uygulama olgunluğuna sahiptir. Kural koyma işlevinin yerine getirilmesinin niteliksel, yapısal ve kurumsal dönüşümünün incelendiği bu çalışmanın Türkiye boyutu, İmparatorluk ve Cumhuriyet dönemlerini kapsayacak biçimde ikili bir dönem ayrışması temeline dayandırılmış.

(Tanıtım Bülteninden)