Bu eserin temel amacı, eylem/eylemlerin vasıflandırılması, başka bir ifade ile suçun tespitidir.

Eylemin vasıflandırılmasından (suçun tespitinden) kasıt, 5237 sayılı TCK veya özel kanun hükümleri gözetilmek suretiyle, failin gerçekleştirdiği iddia edilen eylemin, hangi suçu oluşturduğunun sabitlenmesidir.

Eylemin suç teşkil edip etmediği, suçun nitelikli hal oluşturup oluşturmadığı, eylemin teşebbüs aşamasında kalıp kalmadığı, fikri içtima veya zincirleme suç hükümlerinin uygulama şartlarının oluşup oluşmadığı gibi hususlar da suçun vasıflandırılması kapsamında değerlendirilir.

Suçun sübutu ise, suçun vasıflandırılması (suçun tespitinden) farklı bir kavramdır. Suçun tespitinden sonra ve suç teşkil eden eylemin fail tarafından işlenip işlenmediği araştırılır. Suç, fail tarafından işlendiği kabul edilmesi halinde "suçun sübut" bulduğu kabul edilir. Suçun sübutu, ispat sorununu ile yakından ilgili bir kavram olup, suçun fail tarafından işlenip işlenmedi ve kapsamda suçun manevi unsuru her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı kanıtlarla ispat edilmesi zorunludur.

Ceza yargılamasının temelini oluşturan eylemin vasıflandırılmasının (suçun tespiti) hatalı olarak yapılması halinde, zincirleme şekilde ceza yargılaması ve/veya maddi hukuka ilişkin kurallar da hatalı olarak uygulanacak ve sonuçta hukuka aykırı (hatalı) bir hüküm verilecektir.

Eylem/eylemlerin sağlıklı bir şekilde vasıflandırılması ile yakından ilgili olan ve her somut olayın özelliği, suçun unsurları ile suçun işleniş şekli gözetilerek soruşturma aşamasında yapılacak iş ve işlemlerin neler olduğu her bölüm sonunda toplu olarak açıklanmaya çalışılmıştır.

Yukarıda belirtilen hususlar gözetilmek suretiyle 5237 sayılı TCK'nın İkinci Kitap, Dördüncü Kısım ve İkinci Bölümde (267 ilâ 298 maddelerinde) hükme bağlanan Adliyeye Karşı Suçlar incelenmiştir.