Sanayi Devriminin şekillendirdiği ve başkalaştırdığı yeni siyasi ve iktisadi düzende, yaşamlarını sürdürebilmek için emeklerini satmak haricinde başka çareleri bulunmayan devasa bir insan kitlesinin müşterek dertlerine çözüm sunmak maksadıyla ortaya çıkan sendikal örgütlenmeler, tarihsel süreç boyunca siyasi aktörler ile hukuki otoritelerin yoğun baskı ve engellemeleriyle karşı karşıya kalmışlardır. Gerçekten de gerek yasama ve yürütme organları gerek yargısal merciler, politik ve ekonomik temelli birçok gerekçeyle sendikaların arzu ettikleri faaliyetleri hayata geçirmesine mani olmuşlar; istisnai haller haricinde sendikal hak ve özgürlükler, dünyanın hemen her yerinde her daim örselenmekten ve dar kalıplar içerisine hapsedilmekten kurtulamamışlardır. Nitekim bu çalışma, bahse konu vaziyetle doğrudan alakalı, spesifik bir hukuksal meseleyi konu edinmekte; esasen neoliberal akımların biçimlendirdiği modern hukuki dünyada, insan haklarının korunması misyonu çerçevesinde faaliyetlerini sürdüren iki ünlü yargı organının sendikal haklara ilişkin temel bakış açısı ile yaklaşımlarını ortaya koymayı amaçlamaktadır.

Sendikal hak ve özgürlüklerle alakalı, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ile Türk Anayasa Mahkemesi tarafından bugüne değin karara bağlanan neredeyse bütün bireysel başvuru kararlarının detaylı şekilde incelendiği bu çalışma; hukuki, siyasi veya iktisadi ne gibi gerçeklikler, gerekçeler, mazeretler ve hatta bahaneler doğrultusunda, sendikal haklara nasıl bir hukuksal koruma sağlandığı sorusuna yanıt aramaktadır.