Yapay zeka; ateş, buharlı makineler ya da elektrik gibi hayatımızı kökten değiştiren, belki de en çok değiştirecek icatlardan biri. Öyle ki yalnızca insanın yaptığı işleri yerine getirmekle kalmıyor; öğrenebiliyor, çevresini algılayabiliyor ve giderek daha özerk biçimde karar verebiliyor. Bu özellikleri, yapay zekayı yalnızca yeni bir teknoloji değil, aynı zamanda kendine özgü riskler taşıyan yeni bir ürün kategorisi haline getiriyor. Nitekim geleneksel ürünlerde bir uygunsuzluk söz konusu olduğunda, ürünün güvenli olmamasından doğan zararın üreticiye atfedilmesi görece daha kolayken; davranışı veriye, algoritmaya, öğrenme süreçlerine ve sürekli güncellemelere bağlı olan yapay zeka teknolojilerinde ürünün ne zaman ve hangi koşullarda "uygunsuz" hale geldiğini belirlemek dahi başlı başına bir hukuki sorun teşkil ediyor. "Ürün Sorumluluğu Açısından Yapay Zeka" adlı eser, tam da bu sorundan hareket ederek, sanayi devrinin fiziksel ve statik ürünleri üzerine kurulu geleneksel ürün sorumluluğu anlayışını, yapay zekanın otonom, dinamik ve öngörülemez doğası karşısında yeniden sorguluyor.

Eser; ürün, uygunsuzluk, imalatçı, zarar, nedensellik ve ispat yükü gibi temel kavramları yapay zeka özelinde inceleyerek Türk hukukundaki mevcut sorunları ortaya koyuyor ve zarar görenin korunması ile teknolojik yenilikler arasında adil bir denge kurmayı hedefleyen bütüncül bir model öneriyor. Zira yapay zekanın geleceğini yalnızca teknolojik imkanlar tayin etmeyecek, bu teknolojinin yol açtığı risklere hukukun vereceği yanıtlar da şekillendirecektir.