Sendikalar, yalnızca işçilerin hak ve menfaatlerini koruma işleviyle sınırlı olmayan, aynı zamanda demokratik toplum yapısının güçlenmesine katkı sağlayan, sosyal diyaloğun ve endüstriyel barışın vazgeçilmez aktörlerindendir. Bu bağlamda, sendikalar hukuku, hem bireysel özgürlükleri hem de kolektif hakları bünyesinde barındıran çok katmanlı bir hukuk dalı olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu alan, yalnızca normatif düzenlemelerle değil, aynı zamanda tarihsel gelişim süreçleri, sosyolojik dinamikler ve alanın temel ilkeleriyle de şekillenmektedir.

Bu çalışmada, sendikalar hukukunun kurucu ilkeleri, sistematik bir bütünlük içinde ele alınmış olup, kavramsal çerçeve ve yapısal ilkeler, karşılaştırmalı hukuk yöntemiyle değerlendirilmiştir. Çalışmanın kapsamı, bu temel ilkelerle sınırlandırılmış, Türk ve Alman hukukundaki teorik ve pratik her bir soruna çözüm getirme amacından ziyade bu çalışma, her bir ilkenin hem Türk hem de Alman hukuk sistemlerinde nasıl düzenlendiği ve nasıl uygulandığını ortaya koyma amacını taşımaktadır. Bu bağlamda, sendikal yapının dayandığı kurucu ilkelerin teorik ve normatif temelleri derinlemesine incelenmiştir. Söz konusu çalışma bir bütün olarak göz önünde bulundurulduğunda temel amaç, sendikalar hukukunun sadece normatif yönünü değil, aynı zamanda yapısal ilkeler bakımından da nasıl şekillendiğini ve farklı hukuk sistemlerinde bu ilkelerin ne şekilde tezahür ettiğini ortaya koymaktır.